Gülümsemenin yakıştığını söyleyebilirim. Karamsarlık iyidir, güzeldir. ama bu aşırı bi karamsarlık mı yoksa herşeye biraz daha gerçekçi yaklaşmak mı?

Yani bir bakıma evet, tadında bir öngörü olarak kullanıyorum karamsarlığı. Olmayacak iş için "yahu bu iş kesin benim lehime sonuçlanır" moduna girip boş yere şişinmem, olmayacağını anladığım an çırpınmam. Hayatta başarılı olabileceğim / sonuç alabileceğim şeylerin peşinden koşmak bana daha mantıklı geliyor. Önümüze bu kadar çok çıkmaz yol seçeneği çıkarken iyimser bir yapıda sürdüremiyorsun yaşamını ne yazık ki..

Ask me something which isn't nonsense..